آغاز نهضت آنان به دست مردي از اهل قم
3 . امام صادق (ع) نيز ميفرمايد: « سَتَخلُو كُوفَهُ مِنَ المُؤمِنينَ، وَ يأزِرُ عَنهَا العِلمُ كَما تَأزِرُ الحيُ في جُحرِها. ثُمَّ يظهَرُ العِلمُ بِبَلدٍَ يقالُ لَها قُم، وَ تَصيرُ مَعدِناً لِلعِلمِ وَالفَضلِ حَتّي لايبقي فِي الأَرضِ مُستَضعَفٌ فِيالدِّينِ حَتَّي المُخَدَّرات فِي الحِجال وَ ذلكَ عندَ قُربِ ظُهُورِ قائِمِنا، فَيجعَلُ اللهُ قُم وَ اَهلَهُ قائِمينَ مَقامَ الحُجَِّ وَ لَولا ذلِك لَساخَتِ الاَرضُ بِاَهلِها وَ لَم يبقَ فِي الاَرضِ حُجٌَّ، فَيفيضُ العِلمُ مِنهُ اِلي سائِرِ البِلادِ فِي المَشرِقِ وَالمَغرِبِ فَيتِمُّ حُجََّ اللهِ عَلَي الخَلقِ، حَتّي لايبقي اَحَدٌ عَلَي الاَرضِ لَم يبلُغ اِلَيهِ الدّينُ وَالعِلمُ، ثُمَّ يظهَرُ القائِمُ (عج).؛ به زودي كوفه از مؤمنان خالي ميشود، و علم از آن ميگريزد و پنهان ميشود، آنگونه كه مار در سوراخش پنهان ميگردد. سپس علم در شهري به نام قم ظاهر ميگردد و شهر قم كانون علم و فضل ميشود، و چنان دنيا را به حقايق آشنا ميسازد كه در روي زمين مستضعفي در دين باقي نماند، حتي زنان در پرده، و چنين زماني نزديك ظهور قائم آل محمد (ص) است. سپس خداوند قم و اهل آن را قائم مقام حجت خدا قرار ميدهد، كه اگر چنين نشود زمين اهل خودش را فرو ميبرد و حجتي باقي نميماند. آنگاه علم (علوم اسلامي) از قم به تمام دنيا ميرسد و مشرق و مغرب عالم را فراميگيرد و حجت خدا بر خلق تمام ميگردد، زيرا در تمام روي كره زمين كسي باقي نميماند كه دين و علم به او ابلاغ نشده باشد. آنگاه امام زمان(ع) ظاهر ميشود.» (منتخب الاثر، ص 443؛ بحارالانوار، ج 57، ص 213.)
4 . برخي با استفاده از اشعار عرفا نظير پيشگويي هاي شاه نعمت الله ولي براي پيوستن اين انقلاب به ظهور حضرت ولي عصر(عج) استناد كرده اند.(ر.ك: علائم ظهور، ناظم الاسلام كرماني، صص 86-94، مقاله 5؛ جهان در آستانه ظهور، سيد سليمان تنكابني، صص32-45؛ آينده و آينده سازان، محمد دشتي، ص172) چنانكه در ديوان اين عارف آمده :
...چون زمـستــان پنجـمـيـــن بگــذشت *** ششــمين خوش بهـــار مي بينم
نـــــــايـــــــب مـــــهـــدي آشكار شـود ***بلـــكــــه من شــــكــــار مي بينم
پــادشـــــــــــاهي تمــــــام دانــــــايي ***ســــروري بــــا وقـــــــــار مي بينم
بــــنــدگـــان جـنـــــــاب حـضـــــــرت او ***سر به سر تـــاجــــــــدار مي بينم
تا چــهــــــــــل ســـــــــال اي برادر من ***دور آن شــــهــــــــــريــار مي بينم
دور او چـــــون شود تـمـــــــــام به كام ***پســـــرش يــــــــــادگار مي بينم
پادشـــــــــــاه و امام هفــــــت اقـــليم ***شـــــــــــاه عـــالي تبار مي بينم
بــعــــد از آن خـــود امــام خـــواهد بود ***كه جــــهـــــان را مــدار مي بينم
مــيـم و حــــامـــيــم و دال مي خوانم ***نـــــــــام آن نــــــامـــدار مي بينم
صــــــورت و سيـــرتـــــش چو پيـــغمبر ***عــلـــم و حـلمش شعار مي بينم
ديـــن و دنـــيــا از او شـــود مـــعــمـور ***خـلـــــــق از او بـخـتــيـار مي بينم
يـــــد بـــيــضـــا كـــه بـــاد پــايـــــنـــده ***بــــــــــاز بــا ذوالــفــقــار مي بينم
مـــهــدي وقــــت و عيــــســــي دوران *** هر دو را شـــهــســـــوار مي بينم
گـلــشـــن شـــــرع را هـــمـي بــويــم ***گــــل ديـــــــــن را به بار مي بينم
اين جـهــــان را چــو مصـر مي نــــگرم ***عـــدل او را حـــــــصــــار مي بينم
هـــــفــت باشــــد وزيــــر ســـلـطــانم ***هـــمــه را كـــــامـــــكــار مي بينم
عاصـــــــــــيان از امام معصــــــــــومـم ***خــــجــــل و شرمـســـار مي بينم
بر كـــــف دســــت ســـــــاقي وحــدت ***بـــاده خــــوشــــگــــــوار مي بينم
